Gutunak
Aralar, oi Aralar, oi Aralar mendi katea (I)Bai atsegina hiri begira bost, hamar… minutu ematea Lazkaomendiko San Joan Ante Portam Latinam ermita ondotik. Bai arnasgarria. Bai lasaigarria.Baina, ai, hi mireste horrek neure umetako urte xalo haie...
Aralar, oi Aralar, oi Aralar mendi katea (I)
Bai atsegina hiri begira bost, hamar… minutu ematea Lazkaomendiko San Joan Ante Portam Latinam ermita ondotik. Bai arnasgarria. Bai lasaigarria.
Baina, ai, hi mireste horrek neure umetako urte xalo haietara naitek ni eramaten, zoratzeko moduan, hire miresgarritasunak eta txikitako neure bizitzan oinarrituriko neure irudimen edo imajinazio bortitzak, biek, bat eginik.
Zoragarria hi Lazkaomendik kontenplatzea, eta neuk bizi izandako bizitzan oinarrituriko irudimenez hi biziaz lerden eta bizi imajinatzea. Ez nauk ari iritzi teoriko abstraktuaz, balizko hipotesi imajinatu hutsaz; ideologia gutxi asko interesatuak eraginik. Honetaz bazekian zerbait beste batek ere: «Naturaz mintzo banaiz, ez da zer den badakidalako, baizik eta maite dudalako, eta horregatik maite dut…» (Fernando Pessoa).
Baina nik, kontenplazioaz gain, umetako hire gaineko biziera bizi nahi berriro, behin eta berriz: oinutsik oinak hire azal bizian, hire larru izerditsuan busti nahi, blaitu nahi. Hura osasuna orduan. Hura poza orduan. Urruntasun guztiak ahantzaraztekoa. Jaiotetxearen, amaren, senideen, adiskideen eza edo urruntasuna aitaren berotasunak eta hire barrunbeko su ez-erretzaile freskagarriak ordezkatzen zian. Hire azaleran jira eta bira, zilipurdika igurztea hankak, gehienetan, eta ipurtaldea, eta gerrialdea, eta sorbalda, beste askotan, gure Perla txakurra egiten ikusten nuen bezala: hura nire barrunbea hire barrunbe zorarazlearekin, hire azala baino barneago baina hire azala bitarteko, bat eginik sentitzerainokoa. Eta gaur esperientzia hura bizi gura nik, gaurko neure umetasun helduaren neurrian.
Eta neure burua bezala, gaurko artzainak ikusi gura nik, gaurko artzain saiatu penatuak, hirekin, hire azalean gozatzen; penatuak, nire umetakoen tamainan ez bada ere, beren bizitza hirearekin bat egin nahian adorez eta izerdiz bizi nahi dutelako, baina pozarren, berek ere, nik orduan bezala, hire arnasa arnastearren. Nola ez nik opa horiei ere bizitza leunagoa, gozoagoa, «lautadatsuagoa», erosoagoa, hire aldapa ikusgarri horien artean irismena leundu zaielarik?
Jakinik nik, neure esperientziaz, ez teoriaz, uxarrean eginez, amorrazioaren amorrazioaz, hiri azala eta larrua urratzen eta puskatzen zitean txerri haiek ez ziatela minik ematen, ez kalterik eragiten. Maite baituen haiek ere, eta haiek baino gehiago haien jabeak.
Jakinik nik, horrenbestez, gaurko artzainei egindako txabolarako irismen leunagoa eta guzti, hire azaleko eta larruko txerrien urratuak, hozkadak eta guzti, ez haizela hi haserretuko, ez diatela hiri kalterik egingo. Maitasunaren legea dualako hik heure izaera, hire azal eta larru gaineko jende ondraduari mesede egitea.
(bihar, bigarren zatia)
Bai atsegina hiri begira bost, hamar… minutu ematea Lazkaomendiko San Joan Ante Portam Latinam ermita ondotik. Bai arnasgarria. Bai lasaigarria.
Baina, ai, hi mireste horrek neure umetako urte xalo haietara naitek ni eramaten, zoratzeko moduan, hire miresgarritasunak eta txikitako neure bizitzan oinarrituriko neure irudimen edo imajinazio bortitzak, biek, bat eginik.
Zoragarria hi Lazkaomendik kontenplatzea, eta neuk bizi izandako bizitzan oinarrituriko irudimenez hi biziaz lerden eta bizi imajinatzea. Ez nauk ari iritzi teoriko abstraktuaz, balizko hipotesi imajinatu hutsaz; ideologia gutxi asko interesatuak eraginik. Honetaz bazekian zerbait beste batek ere: «Naturaz mintzo banaiz, ez da zer den badakidalako, baizik eta maite dudalako, eta horregatik maite dut…» (Fernando Pessoa).
Baina nik, kontenplazioaz gain, umetako hire gaineko biziera bizi nahi berriro, behin eta berriz: oinutsik oinak hire azal bizian, hire larru izerditsuan busti nahi, blaitu nahi. Hura osasuna orduan. Hura poza orduan. Urruntasun guztiak ahantzaraztekoa. Jaiotetxearen, amaren, senideen, adiskideen eza edo urruntasuna aitaren berotasunak eta hire barrunbeko su ez-erretzaile freskagarriak ordezkatzen zian. Hire azaleran jira eta bira, zilipurdika igurztea hankak, gehienetan, eta ipurtaldea, eta gerrialdea, eta sorbalda, beste askotan, gure Perla txakurra egiten ikusten nuen bezala: hura nire barrunbea hire barrunbe zorarazlearekin, hire azala baino barneago baina hire azala bitarteko, bat eginik sentitzerainokoa. Eta gaur esperientzia hura bizi gura nik, gaurko neure umetasun helduaren neurrian.
Eta neure burua bezala, gaurko artzainak ikusi gura nik, gaurko artzain saiatu penatuak, hirekin, hire azalean gozatzen; penatuak, nire umetakoen tamainan ez bada ere, beren bizitza hirearekin bat egin nahian adorez eta izerdiz bizi nahi dutelako, baina pozarren, berek ere, nik orduan bezala, hire arnasa arnastearren. Nola ez nik opa horiei ere bizitza leunagoa, gozoagoa, «lautadatsuagoa», erosoagoa, hire aldapa ikusgarri horien artean irismena leundu zaielarik?
Jakinik nik, neure esperientziaz, ez teoriaz, uxarrean eginez, amorrazioaren amorrazioaz, hiri azala eta larrua urratzen eta puskatzen zitean txerri haiek ez ziatela minik ematen, ez kalterik eragiten. Maite baituen haiek ere, eta haiek baino gehiago haien jabeak.
Jakinik nik, horrenbestez, gaurko artzainei egindako txabolarako irismen leunagoa eta guzti, hire azaleko eta larruko txerrien urratuak, hozkadak eta guzti, ez haizela hi haserretuko, ez diatela hiri kalterik egingo. Maitasunaren legea dualako hik heure izaera, hire azal eta larru gaineko jende ondraduari mesede egitea.
(bihar, bigarren zatia)
