Igandeetako soinua
A ze emozioa atzo, igandea, Mundo Mejorren, Lizarriturri Txistulari Taldekoak nire leihopean entzutea. Haurtzarora bidaiarazi ninduten, Iparragirre kaleko igande haietara, non kalejira nire goizetako parte zen.
Txikitan, amak abisatzen zigun: «Badatoz txistulariak!». Anaiak eta biok ohetik salto egin eta balkoira joaten ginen korrika batean, pasatzen ikusi eta entzuteko. Ni barandaren zokalora igotzen nintzen eta eskudelaren zurari gogor heltzen nion ondo ikusteko. Iparragirre kalearen amaieraraino jaisten ziren, eta gero berriro igotzen ziren. Ez nintzen handik mugitzen harik eta txistuaren hotsa pixkanaka itzaltzen zen arte, txistulariak bistatik galdu eta askoz geroago.
Atzo, entzuten nituen bitartean, txistularien dedikazioa mirestu nuen, mende erdi baino gehiago daramatelako gure herrian hain errotuta dagoen tradizioa bizirik eusten eta, batzuetan, oharkabean pasatzen den arren.
Lizarriturri Txistulari Taldeak Urretxuko kaleak zeharkatzen jarraitzen du bere igandeko dianarekin hamabostean behin: igande batean beteranoei tokatzen zaie, eta hurrengoan, gazteei (ez naiz ni izango haien adinak esango dituena). Ez dago euririk, elurrik, izotzik, ezta justiziazko eguzkirik haiek geldiarazteko. Gertatzen dena gertatzen dela, hor daude, igande goizak musikaz betetzen eta belaunaldi batetik bestera gure tradizioa pasarazten.
Kasualitatea izan al zen txistulariak atzo, urtero bezala, auzora etortzea? Atzo hilabete bete zen Iñaki Atxunberrik utzi gintuela. Bat etortzeak hunkitu egin ninduen: txistulariak, hain zuzen ere, Iñakiren oroitzapena bereziki gogoan nuenean iritsi ziren. Niretzat, Iñaki familia zen, eta haren oroimenak leku bat izango du beti nire bihotzean. Entzun nituenean, gogoan izan nituen ere jada gurekin ez dauden txistulari guztiak. Beti gogoan izango ditugu.
Eskerrik asko, Lizarriturri Txistulari Taldekoei, Urretxuren historian eta nortasun kulturalean sakon errotutako tradizioa bizirik mantentzeagatik, beren dedikazio eta maitasunarekin.
